daribu’l-mindel / ayna ve su

eğildi kumları avuçlarında süzerek
ve dedi ki neden su yoktu Yusuf’un kuyusunda…
insan aynaya bakınca görürmüş mucizeleri
yıldızlı bir kuyunun ağzına benzer
sırmalı camda asılı kalan sureti.

dinle, geçmişi herkes fısıldar sana
ve aynalarda asılıdır şimdi , oysa kim bilebilir geleceği.

ayna ve su
gelecek dediğin dünün avuntusu .

adımladı ve bozdu  ıslak sokaklardan şehrin yansımalarını
ışıkları çekip aldı bu kırık aynalardan
dedi ki Yakup ağlamadan da önce kördü
çocuklarını saran kötülüğü o ördü…

yağmur dindi, sular duruldu, bir ışık kavuştu diğerine
baktı ve dedi ki bir olmak ne büyük bir hediye.
kurtarmak kendini teklikten akıp suyun aynasına
karışmak suretlere …

su ve ayna
bir tohum sana neye benzeyeceğini söyler mi
bir kül bir yangına?
ve dedi ki bu çölde bir deniz kokusu var
bu yağmurda bir kuraklık saklı
hangi aynaya gizlendi terk edilmiş şehirlerdeki kalabalıklar
hangi su yüz çevirdi yatağından
hangi geçmiş kalmak için diretiyor şimdide

 

 

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s