Phobos (Bozgun)

sesini ağaçlara ver toprağa öyle karışırsın …
gelinciklerin pıhtılaştığı bir hazirandı
ve atlar güneşten bir zırh giyinmişti
parlıyordu alacakaranlık, ay batıran bir şafak celladı
(merhamet) bir korkak gibi köşeye sinmişti .

beni kesmez bir azizin kılıcı ve fakat
(bunlar) tövbe tutmaz günahkarlardı .
Dövülmüş bir çelik geçti içimden önce soluğum kesildi
ah etim, dilim sonra ; ayaklarım, ellerim .
uzattılar kesik başımı bu mu diye, gördüm yüzünü
beni kesmez bir azizin kılıcı ve fakat
(bunlar) ne varsa kötü ona bulamışlardı yeryüzünü…
bıraktılar, ellerimi başka bir kola kollarımı başka bir gövdeye
ve başım acıların sustuğunu gördü.

Bozgun; bir taşın çakıla dönüşmesidir; (üstelik) ansızın
kılıçla zincirlenmiş bir korkaklığı efendi edinmendir kendine
alınmayacağını bile bile inanmandır başkalarının cennetine.
sesini ağaçlara ver toprağa öyle karışırsın …
bir azizin kılıcı kesmezdi beni ve fakat
(bunlar) kibirden bir kabusu yurt edinmişlerdi
çırılçıplak bir ganimetti gövdem; soğuk beden seviciler
hırsızlar , düş akbabaları ve gözlerime yuva yapan sinekler
hepsini bağışladım
başıboş bırakılmış bir değirmen suyu gibi toprağa karıştı kanım .

Bozgun; insafın nefretle yer değiştirmesidir ve (insanın) içine
denizden arta kalan bir sahrayı sığdırmasıdır.

Phobos için bakınız

Reklamlar

Phobos (Bozgun)” üzerine bir yorum

  1. resim seçimi ve şiir her zamanki gibi mükemmel . Sözcükler nasıl bir çağda yaşadığımızı bana bir daha hatırlattı, yine de biz bir bozgundan arta kalan güzel insanlarız.

    Liked by 2 people

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s