Güneşin Gölgesinde

uykulu bir kirpi gibi içe kıvrılmış
ve başı dizlerine değer halde
kendimi bu büyük geceden koruyorum.
böyle sonsuz gün batımlarında
uzayan gölgemin benden
uzaklaşıp gitmesinden korkuyorum.

sana yollar yaptım, düz bir labirent;
çıkmaz desem,
adımını bile atmazsın.
biliyorum intiharın yavaşçası
tutku denen bu kement…

güneşin gölgesinde bir bulut,
rüzgarın ellerinden tutuğu
saçlarına keder düşmemiş bir çocuk
gibi salınıyor,
mavi göğe
kendinden bir neşe bırakıyor.

bütün izleri silinmiş bir cinayete
tanık olur gibi
ıslanıyorum bulutun gölgesinde

başımda oğullara ayrılmış
bir arı kovanı taşıyorum,
uğultular arasında,
desem ki bu benim iç sesimdir;
çelişen ama çelikten bir
kakofoniye dönmüştür.
kulaklarını tıkar, duymazsın.
biliyorum sessizlik bazen huzur
çok zaman da yoklukla
harç edilmiş bir kusur demek.

Güneşin gölgesinde bir bulut.
uykusunda bir kirpi,
rüzgarın soluğunda
yağmurla bestelenmiş bir ninni.
bedenim çıkmaz bir sokak
ve düşlere dalıp gidiyor ahalisi
pencerelerinden yıldızlara bakarak.

sana perdeler yaptım geceye kapanan
desem ki bunlar gözkapaklarımdır;
kırpmazsın
biliyorum …

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s